Zonder woorden

Hout

Zijn timmerlieden in Nederland alleen nog maar bezig met kitten en prefab onderdelen stellen, in Finland wordt nog getimmerd. Hout is er in overvloed en wordt ook volop gebruikt bij het bouwen van huizen. Op het haveneiland in Hanko waar ik een paar dagen heb gelegen, waren alle gebouwen van hout. Timmerlieden waren bezig om de gebouwen aan te passen en te renoveren. Iedere dag hoorde je dat er spijkers met koppen geslagen werden. Zo werd de sauna voor de mannen compleet vernieuwd. (Toen het klaar was ging het havengeld ook meteen met €10,-- omhoog.) Hout is zulk prachtig materiaal, het is gemakkelijk te bewerken, het ruikt lekker en ieder stuk is uniek. Hout leeft. Dat ik zo enthousiast ben komt natuurlijk ook omdat ik opgegroeid ben met hout. Mijn vader was een allround timmerman die zijn vak in alle facetten beheerste. Een gedraaide trap, een fraaie voordeur of een nieuw kozijn met openslaande ramen, hij maakte het. Nostalgische herinneringen heb ik aan de werkloods, waar de machines stonden. Vooral ’s winters wanneer de bouw door vorst stil lag, werd in de loods gewerkt en bijvoorbeeld kozijnen gemaakt. Je kwam door de kou aan fietsen, schoof de piepende en knarsende schuifdeur met moeite open, en dan brandde daar de met afvalhout gestookte kachel. De houtlucht werd gekruid met geuren van houtlijm en hars. Wij vermaakten ons door een houten zwaard te maken of te helpen bij het doortrekken van hout door de verdiktebank. Maar het gezelligste moment was de schaft. De machines zwegen en er werd een boterham, belegd met spek en daarop roggebrood, gegeten en je kreeg zoete koffie uit een thermoskan. En vader met zijn alpinopetje plukte een eerder gerold shaggie achter zijn oor vandaan. En samen met ome Jo werden er herinneringen opgehaald aan hun jeugd of aan de oorlogstijd toen er nauwelijks werk was. Mijn vader kreeg de opdracht om fluitjes te ontwerpen te maken. En een daarvan een torpedomodel was tamelijk succesvol.

Het meeste vurenhout kwam uit Scandinavië. Hardhout werd nog niet veel gebruikt. Een keer was ik met mijn vader in Hengelo bij de houthandel, ik zal een jaar of 12 geweest zijn. Waarom wij niet meteen het benodigde hout mee konden nemen weet ik niet, maar wij moesten wat tijd verliezen. Mijn vader nam mij toen mee naar de bioscoop! Ik was nog nooit in een bioscoop geweest en laat staan dat je met je vader naar de bioscoop gaat. De film, uiteraard voor alle leeftijden, was een Duitse sentimentele liefdes film met Connny Froboess in de hoofdrol. Prachtig!

Pech, toch weg

Het zit even tegen, zo vlak voor vertrek.

Vrijdag, An zet mij 's ochtends om 7.30 uur af om alles zo veel mogelijk aan boord te brengen en de windvaan te monteren. Daar sta ik dan in de kou met 3 volle karren op de dijk.

Tijdens de montage van de windvaan, ontdek ik dat de lasser een essentieel onderdeeltje niet voldoende heeft vastgezet. Gelukkig hoeft niet de hele vaan er af. Maandagmorgen wordt de las hersteld.

Zondagochtend nog een keer roeien met mijn "oude roeiploeg". Erg gezellig met dit jonge gezelschap waar ik de oudste ben.

Maandagmiddag roei ik, voorlopig voor de laatste keer, met de mannen van de maandagmiddagploeg. Daar ben ik de jongste en dat is voor mij, die in heel veel situaties de oudste ben, even wennen. Vorige week was er iemand jarig die werd 85!

Bij terugkomst echter is mijn kleding weg. Trui nog teruggevonden maar broek met sleutels van huis en auto, pasje van het hek van de roeivereniging en fietssleutel blijft onvindbaar. Eerst denk je aan een vergissing. Bovendien dacht ik dat ik ook geen portemonnaie meehad, die neem ik nooit mee. Maar veel later kom ik er achter dat ik hem kennelijk in een moment van onachtzaamheid toch in mijn zak heb gestoken. Stom, stom en nog eens stom.

Gerard brengt mij, met de fiets achterin de auto, naar huis. Ik kan het huis niet in. Het wachten op An (18.30 uur) bekort ik door nuttige tuinarbeid te verrichten.

Dan moet er ineens heel veel gebeuren:

• pasjes blokkeren
• voorzitter vereniging informeren over pasje en diefstal
• aangifte doen
• te goed op de rekening controleren, er is toch niks afgeschreven? Gelukkig is dat niet het geval.
• een slechte nacht beleven, de dief gaat toch geen gebruik maken van de sleutels?
• verzekering bellen
• de sloten van voordeur en garage vervangen
• de sleutel van de auto van een nieuwe chip laten voorzien zodat met de gestolen sleutel in ieder geval niet gestart kan worden

Alles kan nog op tijd geregeld worden, maar leuk is anders.

Onder zeil

Al meer dan 10 jaar had ik een liesbreuk. Niet echt fraai maar veel hinder had ik er ook niet van. Met het vooruitzicht van een solo zeiltocht en toenemende klachten leek het mij toch raadzaam om deze uitstulping te laten corrigeren. Alleen mijn geboorte heeft zich in een ziekenhuis afgespeeld, daarna heb ik nooit meer in die medische omgeving hoeven te vertoeven. Dus dat ik nu echt naar deze hernieuwde kennismaking uitkeek, nee.

De ruggeprik was zo gezet. Mijn benen werden warm. Even later bestond ik alleen nog maar uit een bovenlichaam dat vast zat aan, twee zware met vocht gevulde voorwerpen, waarvan ik moest aannemen dat het mijn benen waren. Er werd een doek gespannen zodat ik de verrichtingen niet kon zien. Gelukkig was er een raam in de operatiekamer zodat ik af en toe een blik kon werpen op de blauwe lucht en de kastanjeboom die volop in de knop stond. De ingreep werd gedaan door een chirurge in opleiding. Ze werd gecoached door een ervaren chirurg. Het voordeel daarvan was dat ik via een soort hoorspel toch een beeld kon vormen wat ze aan het doen waren.

Op de recovery kon ik al snel de tenen een beetje bewegen. Na een uurtje aan de monitor en het infuus kon ik naar de zaal voor dagpatienten. Wat eten en een kop koffie drinken. Lezen en naar muziek luisteren. Ondertussen waren mijn benen weer helemaal ontdooid. Naast mij lag nog een man maar verder waren het allemaal vrouwen. Operatiedag van de gynacologen.

Het was tijd om naar huis te gaan. Toen ik naast het bed stond om mijn broek aan te trekken, schiet er een enorme pijnsteek door mijn buik, mijn oren beginnen te zuizen. Ik ga nog op de rand van het bed zitten. Als ik weer bijkom lig ik op de grond naast het bed en zie bezorgde gezichten van de verpleging over mij heengebogen staan. Was ik toch nog even volledig onder zeil geweest.

Terug naar de recovery. Twee extra zakken infuus. Een kopje soep. Net voor sluitingstijd van de afdeling mag ik toch nog naar huis. Mijn buurman heb ik net sterkte gewenst, hij moet opnieuw naar de OK. Alle vrouwen zijn allang fris en fruitig naar huis. Als een oude vent rolt An mij naar de uitgang.

Joop Kropff

Toen tante Wil overleed kregen wij een aardig schilderijtje. Een boerenerf met kippen en een gans niet spectaculair maar wel goed geschilderd. Het tafereel ademde een sfeer van voor de oorlog. Helaas was niet bekend wie de schilder was. De handtekening bracht ons niet verder dan Joop Kr..... Ook de achterkant bood geen verder houvast. Wij hadden ons allang verzoend met het idee dat het schilderij van een schilder zonder volledige naam zou blijven. Tot ik deze week opnieuw nog eens een grondig onderzoek deed. Met leesbril en goed daglicht bleek dat op de achterkant met rode balpen Joop Kro..f was geschreven. Wel-is-waar vaag, maar toch leesbaar.
Google kwam al snel met de suggestie dat het misschien Joop Kropff betrof. Helemaal goed. Voortaan als wij naar "kippen op het erf" kijken denken wij niet alleen aan tante Wil maar ook aan Joop Kropff.

Afscheid van werk

Afgelopen november nam ik afscheid van het werk. Afsluiting van een onthechtingsproces dat zeker anderhalf jaar geduurd heeft. Het nam mij meer in beslag dan ik ooit had gedacht. Het voordeel van zo'n lange voorbereiding is dat je snel kunt aanpassen aan de nieuwe situatie. Je hebt immers al vele malen "mentaal" geoefend.
Tijdens het afscheid stond ik nog even onder de "warme lamp". Gesteund door zoveel aardige woorden en cadeaus kon ik verder reizen in de tijd. Een tijdperk van betaald werken was ten einde.

Dromen

Al jaren droom ik van een zeiltocht naar de Oostzee. Geen haastige tocht naar Denemarken en dan weer snel terug, maar onthaast zwerven langs ingeslapen vissershaventjes. Ankeren in stille baaitjes. Genieten van het reizen per zeil. Urenlang kijken naar wolken, vogels en bruinvissen. En af en toe de dynamiek en vibratie van een grote stad zoeken.
Bevrijd van de arbeidsverplichtingen komt de realisatie nu dichtbij.